Wytrzymałość na rozciąganie to parametr opisujący odporność tkaniny na działanie sił rozciągających. W praktyce oznacza to, jak duże obciążenie (siłę lub odpowiadające jej naprężenie) materiał jest w stanie przenieść, zanim dojdzie do uszkodzenia lub zerwania. Zasada interpretacji jest prosta: im większa wartość wytrzymałości na rozciąganie, tym większa odporność mechaniczna.
W tym zadaniu wszystkie odpowiedzi podają ten sam typ informacji (rodzaj tkaniny + wartość wytrzymałości), więc decydujące jest porównanie liczb. Najwyższą wartość ma "Tkanina poliestrowa o wytrzymałości na rozciąganie 700 N/m2", dlatego to ona jest najbardziej odporna na rozciąganie.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo mają niższe wartości: jedwab (600 N/m2), bawełna (500 N/m2) i wełna (400 N/m2). Częsty błąd polega na myleniu wytrzymałości z rozciągliwością/elastycznością: materiał może się mocno wydłużać, ale wcale nie musi wytrzymywać najwyższych obciążeń. Inną pułapką jest kierowanie się stereotypem, że włókna naturalne są "zawsze trwalsze" — w praktyce wiele włókien syntetycznych (np. poliester) osiąga wysoką wytrzymałość dzięki budowie polimerów.
W zawodzie krawca i w wytwarzaniu wyrobów odzieżowych poprawna interpretacja takich danych pomaga dobrać tkaninę do przeznaczenia: odzież robocza, sportowa czy techniczna wymaga materiałów o odpowiedniej odporności na obciążenia podczas noszenia, prania i eksploatacji. W badaniach laboratoryjnych wytrzymałość tkanin wyznacza się m.in. na dynamometrach, w metodach opisanych w normach serii PN-EN ISO 13934.