"Zdjęcia o poszerzonej rozpiętości tonalnej" oznaczają obraz, w którym jednocześnie widoczne są szczegóły w bardzo jasnych partiach (światła) oraz w bardzo ciemnych partiach (cienie). W typowej scenie o dużym kontraście pojedyncze ujęcie często prowadzi do przepaleń w światłach albo zlania cieni w jedną ciemną plamę.
Taką poszerzoną rozpiętość tonalną otrzymuje się w technice HDR (High Dynamic Range). W praktyce najczęściej wykonuje się serię zdjęć tej samej sceny z różnymi ekspozycjami (tzw. bracketing), a następnie łączy je w jeden obraz. W kolejnym kroku stosuje się mapowanie tonów (tonemapping) lub kompresję tonalną, aby wynik dało się poprawnie wyświetlić i wydrukować.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "3D" odnosi się do uzyskania wrażenia głębi/obrazu przestrzennego, a nie do zwiększania zakresu jasności i zachowania detali w światłach oraz cieniach.
- "posteryzacji" to celowe zmniejszanie liczby poziomów tonalnych (powstają "pasy" i uproszczenia przejść), czyli efekt zwykle przeciwny do zachowania bogatej informacji tonalnej.
- "fotomontażu" używa się do łączenia obrazów w jedną kompozycję (np. podmiana tła, dodawanie elementów). Może wykorzystywać warstwy i maski, ale nie jest z definicji techniką poszerzania rozpiętości tonalnej sceny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się hasła "duży kontrast", "szczegóły w światłach i cieniach", "różne ekspozycje" lub "mapowanie tonów", najczęściej chodzi o HDR.
