Klinowanie w ręcznej obróbce surowych bloków kamienia to etap służący do kontrolowanego rozłupywania lub odspajania fragmentu materiału. Rozpoznaje się go po cechach jednoznacznych: w kamieniu są wykonane otwory lub nacięcia, a w nich znajdują się metalowe kliny (często w kilku punktach jednocześnie), które są stopniowo dobijane.
Odpowiedź przedstawiająca kamień z trzema metalowymi klinami umieszczonymi w otworach odpowiada fazie klinowania, ponieważ widoczny jest sam element wykonawczy procesu (klin) oraz sposób jego użycia (osadzenie w przygotowanym miejscu).
Pozostałe zdjęcia nie będą poprawne, jeśli pokazują inne czynności lub brak cechy rozstrzygającej, czyli klinów w otworach. Typowe pomyłki wynikają z mylenia klinowania z:
- trasowaniem – gdy widać jedynie linie/oznaczenia na kamieniu;
- nacinaniem lub przecinaniem – gdy widoczne są bruzdy po narzędziu, ale bez osadzonych klinów;
- odbieraniem/obkuwaniem – gdy widać pracę przecinakiem lub groszkownikiem, lecz bez klinów i bez przygotowanych otworów.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać zasadę: klinowanie = klin w otworze i stopniowe dobijanie, aby poprowadzić pęknięcie. Przy wyborze odpowiedzi na zdjęciach najpierw szukaj klinów osadzonych w kamieniu, a dopiero potem oceniaj resztę narzędzi i ułożenie bloku.
