Rękawice dielektryczne (elektroizolacyjne) to środek ochrony indywidualnej przeznaczony do ograniczania skutków oddziaływania energii elektrycznej na organizm, przede wszystkim podczas prac w pobliżu urządzeń i instalacji, gdzie istnieje ryzyko dotyku części będących pod napięciem lub pojawienia się napięcia dotykowego.
Poprawna jest odpowiedź: "porażeniem prądem elektrycznym", ponieważ istotą rękawic dielektrycznych jest wysoka rezystancja/izolacyjność materiału. W praktyce mają one redukować prawdopodobieństwo przepływu prądu przez ciało pracownika w razie przypadkowego kontaktu oraz wspierać bezpieczne wykonanie czynności przy urządzeniach elektrycznych (z zachowaniem pozostałych zasad organizacyjnych i technicznych).
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo dotyczą innych klas zagrożeń i innych typów rękawic:
- "oparzeniem zasadami" – ochrona przed zasadami wymaga rękawic chemoodpornych o potwierdzonej odporności na określone substancje. Rękawice dielektryczne nie są z definicji dobierane pod kątem odporności chemicznej i nie należy zakładać takiej ochrony bez właściwego oznakowania i dokumentacji.
- "oparzeniem kwasami" – analogicznie, kwasy to zagrożenie chemiczne. Wybór rękawic powinien wynikać z oceny ryzyka i parametrów odporności na przenikanie/penetrację danej substancji, a nie z samego faktu, że rękawice są gumowe.
- "zagrożeniami biologicznymi" – ochrona biologiczna dotyczy m.in. kontaktu z materiałem zakaźnym i zwykle wymaga rękawic o innych właściwościach (szczelność, bariera biologiczna), a dobór opiera się na procedurach sanitarnych i wymaganiach dla danego czynnika.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze dopasuj ŚOI do rodzaju zagrożenia (elektryczne/chemiczne/biologiczne/mechaniczne). Sama nazwa "dielektryczne" oznacza związek z izolacją elektryczną, więc kieruje na ochronę przed porażeniem.
