Zdolność przedsiębiorstwa do terminowego regulowania zobowiązań krótkoterminowych jest elementem oceny płynności finansowej. W analizie wskaźnikowej do tego celu stosuje się wskaźniki płynności, a najbardziej podstawowym z nich jest wskaźnik płynności bieżącej. Jego sens ekonomiczny polega na porównaniu zasobów, które w typowym cyklu działalności mają zostać zamienione na gotówkę (aktywa obrotowe), z długami wymagającymi spłaty w krótkim terminie (zobowiązania krótkoterminowe). Im lepsza relacja aktywów obrotowych do zobowiązań krótkoterminowych, tym większa zdolność do bieżących płatności.
Odpowiedź "płynności bieżącej" jest więc właściwa, bo bezpośrednio odnosi się do krótkoterminowej wypłacalności i ryzyka zatorów płatniczych.
Pozostałe propozycje dotyczą innych obszarów oceny firmy:
- "rentowności netto sprzedaży" dotyczy marży zysku na sprzedaży (zysk netto w relacji do przychodów). Może być wysoka, a mimo to firma może mieć problem z płatnościami (np. przy długich terminach należności).
- "zadłużenia kapitału własnego" opisuje poziom zadłużenia w relacji do kapitału własnego, czyli strukturę finansowania i dźwignię finansową. Informuje o ryzyku zadłużenia, ale nie jest bezpośrednią miarą zdolności do spłaty zobowiązań w krótkim terminie.
- "rentowności netto kapitału własnego" (ROE) mierzy efektywność wykorzystania kapitału właścicieli. To wskaźnik zyskowności, nie płynności; firma może mieć dobre ROE i jednocześnie chwilowo tracić płynność.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać regułę: słowa "terminowo", "zobowiązania krótkoterminowe", "bieżące płatności" kierują do płynności; słowa "zysk", "marża" do rentowności; a "struktura kapitału", "dźwignia" do zadłużenia.
