Napar, odwar i maceracja to różne metody otrzymywania wodnych wyciągów roślinnych. Wspólną cechą tych preparatów jest to, że stanowią rozcieńczone roztwory wodne zawierające związki organiczne pochodzenia roślinnego. Taka kompozycja sprzyja skażeniu i namnażaniu drobnoustrojów, dlatego preparaty te są na ogół nietrwałe, zwłaszcza w porównaniu z postaciami zawierającymi alkohol, duże stężenia cukru lub inne czynniki hamujące wzrost mikroorganizmów.
Stwierdzenie "Mogą być konserwowane i jako rozcieńczone roztwory wodne są nietrwałe." jest prawdziwe, ponieważ trafnie wskazuje dwa kluczowe fakty technologiczne: (1) wodne wyciągi mają ograniczoną trwałość (szczególnie mikrobiologiczną), (2) w uzasadnionych przypadkach można rozważyć zastosowanie konserwowania, by poprawić bezpieczeństwo i stabilność w czasie przechowywania.
Pozostałe stwierdzenia są błędne z powodów praktycznych:
- "Należy je sporządzać ex tempore i przechowywać w ciepłym miejscu." — ciepło przyspiesza niekorzystne zmiany (w tym rozwój drobnoustrojów) i zwykle skraca trwałość, więc zalecenie "ciepłego miejsca" jest nieprawidłowe.
- "Nie są podatne na działanie drobnoustrojów." — to sprzeczne z właściwościami preparatów wodnych; woda i substancje organiczne tworzą dobre środowisko dla mikroorganizmów.
- "Preparaty te powinny być zużyte przez 9 dni od daty sporządzenia." — podawanie stałego, długiego terminu bez kontekstu (skład, konserwant, warunki przechowywania) jest ryzykowne i nie wynika bezpośrednio z ogólnych zasad trwałości wyciągów wodnych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się teza o nietrwałości roztworu wodnego i podatności na drobnoustroje, zwykle jest to kierunek zgodny z technologią postaci leku.
