Żeliwo ADI to odmiana żeliwa sferoidalnego, w której wymagane własności mechaniczne uzyskuje się dzięki specyficznej obróbce cieplnej typu austempering. Istotą procesu jest:
- austenityzacja (nagrzanie do zakresu, w którym struktura przechodzi w austenit),
- następnie szybkie chłodzenie do odpowiedniego poziomu temperatury i wytrzymanie izotermiczne, czyli "hartowanie z przemianą izotermiczną".
Taki przebieg powoduje powstanie charakterystycznej mikrostruktury odpowiadającej za połączenie wytrzymałości i plastyczności typowych dla ADI. Dlatego odpowiedź "austenityzacji i hartowaniu z przemianą izotermiczną" trafnie opisuje ideę otrzymywania ADI.
Pozostałe propozycje są błędne, bo dotyczą innych zjawisk technologicznych:
- "wyżarzaniu grafityzującemu" – to proces stosowany w żeliwach dla uzyskania/zmiany postaci grafitu lub redukcji naprężeń, ale nie jest definiującym etapem wytwarzania ADI; samo wyżarzanie nie zastępuje austemperingu.
- "anodowaniu" – jest procesem elektrochemicznym, typowo dla aluminium i jego stopów (tworzenie warstwy tlenkowej). Nie jest standardową metodą uzyskiwania struktury żeliwa ADI.
- "azotowaniu" – to obróbka cieplno-chemiczna powierzchni (dyfuzyjne nasycanie azotem) w celu utwardzenia warstwy wierzchniej. Może poprawiać własności tribologiczne elementu, ale nie jest procesem, który "tworzy" ADI jako gatunek/stan materiału w całym przekroju.
Na egzaminie warto zapamiętać skojarzenie: ADI = austempering (austenityzacja + przemiana izotermiczna). Gdy wśród odpowiedzi pojawiają się procesy elektrochemiczne lub cieplno-chemiczne, zwykle oznacza to dystraktory niemające związku z klasyczną obróbką cieplną żeliwa.
