Zespół urządzeń przeciwerupcyjnych (BOP) ma za zadanie umożliwić szybkie zamknięcie otworu i kontrolę ciśnienia w przypadku zagrożenia erupcją. W wierceniach morskich prowadzonych z wykorzystaniem jednostek pływających typowym rozwiązaniem jest układ subsea, w którym BOP instaluje się na dnie morza, bezpośrednio na głowicy/więźbie otworu (wellhead). Takie umiejscowienie pozwala odciąć przepływ jak najbliżej źródła (otworu), niezależnie od ruchów jednostki na fali.
Kolumna riser (riser) stanowi połączenie pomiędzy instalacją na dnie a jednostką na powierzchni. Zapewnia m.in. drogę powrotu płuczki oraz tworzy "kanał" komunikacji hydraulicznej i mechanicznej między dnem a platformą/statkiem wiertniczym. Dlatego poprawna odpowiedź wskazuje montaż BOP do więźby na dnie i połączenie z jednostką poprzez riser.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Na rurach okładzinowych ponad powierzchnią wody" – w układzie z jednostką pływającą BOP nie jest standardowo instalowany "nad wodą" na rurach; takie ujęcie miesza rozwiązania powierzchniowe z podmorskimi.
- "Na kolumnie riser ponad powierzchnią wody" – riser jest elementem łączącym, a nie miejscem typowego montażu BOP; BOP musi zamykać otwór na dnie, a nie na odcinku ponad wodą.
- "Do więźby na dnie morza i połączony ... kolumną rur okładzinowych" – rury okładzinowe są elementem konstrukcji otworu (casing) i nie pełnią roli elastycznego połączenia jednostki pływającej z dnem. W takim zastosowaniu właściwym łącznikiem jest riser.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się jednostka pływająca, najczęściej chodzi o konfigurację, w której kluczowe elementy kontroli erupcji są na dnie, a połączenie do powierzchni realizuje riser.
