W ZZSK (obecnie często ujmowanym szerzej jako osiowa spondyloartropatia) postępowanie w okresie remisji koncentruje się przede wszystkim na utrzymaniu lub poprawie funkcji: ruchomości kręgosłupa, pracy klatki piersiowej oraz tolerancji wysiłku. Kluczową rolę odgrywa systematyczna kinezyterapia, w tym ćwiczenia ukierunkowane na zakres ruchu, postawę oraz ćwiczenia oddechowe.
W takim ujęciu odpowiedź wskazująca na połączenie masażu klasycznego grzbietu (działanie rozluźniające i wspomagające), krioterapii miejscowej (jako element przeciwbólowy/przeciwzapalny o charakterze objawowym) oraz ćwiczeń w odciążeniu i oddechowych najlepiej odpowiada celom terapii w remisji: zmniejszeniu dolegliwości i podtrzymaniu sprawności.
Pozostałe propozycje zawierają elementy, które mogą występować w różnych programach usprawniania, jednak jako cały "zestaw kompleksowy" są mniej trafne dla typowych celów ZZSK w remisji:
- Ćwiczenia bierne nie są zwykle trzonem postępowania w remisji, gdyż priorytetem jest aktywność pacjenta i utrwalanie samodzielnego wzorca ruchu.
- Ćwiczenia oporowe wymagają ostrożnej kwalifikacji i stopniowania; ujęte jako główny element zestawu mogą nie odpowiadać najczęstszemu schematowi egzaminacyjnemu, w którym mocno akcentuje się mobilność i oddech.
- Drenaż limfatyczny jest metodą ukierunkowaną na obrzęki i zaburzenia odpływu chłonki, co nie stanowi typowego celu terapii w ZZSK.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: w ZZSK w okresie remisji ćwiczenia (w tym oddechowe) są podstawą, a masaż i fizykoterapia pełnią rolę wspomagającą, dobieraną do objawów i tolerancji pacjenta.
