Oznaczenie na rysunku Ø18H7/n6 informuje, że wymagany jest otwór o średnicy nominalnej 18 mm w tolerancji H7 (a współpracujący element walcowy ma tolerancję wałka n6). Taka dokładność otworu najczęściej nie jest uzyskiwana samym wierceniem, ponieważ wiertło daje gorszą dokładność wymiaru i jakości powierzchni. Dlatego stosuje się rozwiercanie wykańczające.
Kluczowe jest, że rozwiertak skrawa poprawnie tylko wtedy, gdy ma pozostawiony odpowiedni naddatek. Zbyt mały naddatek powoduje "tarcie" i brak stabilnego skrawania, a zbyt duży może przeciążać narzędzie i pogarszać jakość. Dla średnic rzędu 10–30 mm typowy naddatek na rozwiercanie wykańczające mieści się w przybliżeniu w zakresie 0,1–0,3 mm.
Dlatego zestaw narzędzi: wiertło Ø16,75 → rozwiertak Ø17,75 (zgrubny) → rozwiertak Ø18H7 (wykańczający) jest logiczny technologicznie. Po wierceniu pozostaje naddatek umożliwiający zgrubne przygotowanie otworu, a po rozwiercaniu zgrubnym zostaje niewielki naddatek (około 0,25 mm) na finalne wykończenie do tolerancji H7.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów technologicznych:
- Warianty z wierceniem bezpośrednio do Ø18 i potem rozwiercaniem do Ø18H7 są ryzykowne, bo mogą nie pozostawić wystarczającego naddatku na skrawanie rozwiertakiem (a więc utrudniają uzyskanie H7).
- Wariant z samym wiertłem Ø18 i rozwiertakiem Ø18H7 pomija przygotowanie zgrubne, co obniża stabilność procesu i utrudnia utrzymanie jakości.
- Wariant z wieloma wiertłami (Ø12, Ø15, Ø16,75) jest nieuzasadniony: kilka etapów wiercenia nie zastępuje rozwiercania zgrubnego i nie gwarantuje właściwego naddatku oraz geometrii pod H7.
W praktyce po wykonaniu otworu sprawdza się go odpowiednim przyrządem (np. pomiar średnicy wewnętrznej lub sprawdzian), bo dla pasowań liczy się zarówno wymiar, jak i jakość powierzchni.
