Wkłady i nakłady koronowe klasyfikuje się m.in. według zasięgu odbudowy na powierzchni zęba. W praktyce technika dentystycznego ważne jest, aby rozumieć, co obejmuje projektowana praca: czy wypełnia ubytek "wewnątrz" korony klinicznej, czy też dodatkowo pokrywa guzki i większą część powierzchni żującej.
Inlay to odbudowa o najmniejszym zasięgu. Jest uzupełnieniem pośrednim wykonywanym w obrębie ubytku wewnątrzkoronowego (najczęściej na powierzchni żującej i/lub stycznych), bez konieczności pokrywania guzków. Z tego powodu w zestawieniu "od najmniejszego do największego" inlay znajduje się na początku.
Onlay ma większy zasięg niż inlay, bo obejmuje nie tylko ubytek, ale również przynajmniej część guzków (typowo pokrywa co najmniej jeden guzek). To zmienia zarówno projekt (np. grubości materiału), jak i sposób oceny kontaktów okluzyjnych oraz stabilizacji pracy.
Overlay jest uzupełnieniem o najszerszym zasięgu z tej trójki. W ujęciu definicyjnym traktuje się je jako odbudowę pokrywającą powierzchnię żującą w większym stopniu niż onlay, często z objęciem większej liczby guzków i rozleglejszym "nakryciem" korony klinicznej. Dlatego w uporządkowaniu rosnącym overlay znajduje się na końcu.
Dlaczego pozostałe zestawienia są nieprawidłowe?
- Zestawienia z overlay przed onlay odwracają logikę zasięgu: overlay nie jest mniejsze od onlay, bo co do zasady obejmuje szerszy obszar odbudowy.
- Zestawienia zaczynające się od onlay sugerują, że onlay ma mniejszy zasięg niż inlay, co jest sprzeczne z podstawową definicją (onlay obejmuje elementy, których inlay nie musi obejmować, np. guzki).
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj zależność "in" (wewnątrz) → inlay jako najmniejszy zasięg; następnie onlay (na/na guzek), a na końcu overlay jako najbardziej rozległe pokrycie.
