Analiza SWOT porządkuje informacje o sytuacji przedsiębiorstwa w czterech obszarach: mocne strony (czynniki wewnętrzne pozytywne), słabe strony (wewnętrzne negatywne), szanse (zewnętrzne pozytywne) i zagrożenia (zewnętrzne negatywne). Kluczowe jest pytanie: czy firma ma bezpośredni wpływ na dany czynnik, czy też jest on elementem otoczenia?
Odpowiedź "brak konkurencji" opisuje stan rynku (otoczenie konkurencyjne). Mała lokalna rzeźnia nie "tworzy" braku konkurencji własnymi zasobami wprost, lecz funkcjonuje w środowisku, w którym konkurenci mogą nie występować. To typowa szansa, bo sprzyja rozwojowi: ułatwia pozyskanie klientów, budowanie rozpoznawalności oraz ogranicza presję cenową.
Pozostałe odpowiedzi są trudniejsze, bo brzmią pozytywnie, ale zwykle nie są "szansami" w sensie SWOT:
- "atrakcyjny produkt" to najczęściej mocna strona – cecha oferty wynikająca z jakości, receptury, organizacji pracy lub standardów firmy (czynnik wewnętrzny).
- "stały odbiorca" również zwykle wynika z relacji handlowych, jakości obsługi i stabilności dostaw, czyli z działań przedsiębiorstwa (czynnik wewnętrzny, często mocna strona).
- "nowoczesna technologia" bywa mocną stroną, jeśli firma już ją posiada. Może też być postrzegana jako szansa tylko wtedy, gdy chodzi o możliwość wdrożenia technologii dostępnej na rynku. Bez doprecyzowania jest to pojęcie niejednoznaczne, dlatego w typowym ujęciu egzaminacyjnym traktuje się je jako element wewnętrzny.
W praktyce egzaminacyjnej pomaga prosta reguła: "rynek i otoczenie" = szanse/zagrożenia, a "to, co firma ma i umie" = mocne/słabe strony. Dzięki temu łatwiej poprawnie przyporządkować przykłady, nawet gdy wszystkie brzmią korzystnie.
