W procesie terapeutycznym w terapii zajęciowej kluczowa jest logika następstwa: najpierw rozpoznanie sytuacji pacjenta, potem wyznaczenie celów, a dopiero następnie plan i sposób realizacji. Dlatego sprecyzowanie celów terapeutycznych wynika bezpośrednio ze sformułowanej diagnozy funkcjonalnej – diagnoza opisuje aktualne możliwości, ograniczenia, zasoby i potrzeby, a cele są "przekładem" tych ustaleń na oczekiwane zmiany (co ma się poprawić, utrzymać lub zostać wypracowane).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Z ustalonego harmonogramu działań – harmonogram mówi głównie kiedy i w jakiej kolejności coś będzie realizowane. Nie jest źródłem celów, tylko narzędziem organizacji pracy po tym, gdy cele są już znane.
- Z opracowanych scenariuszy zajęć – scenariusze opisują przebieg jednostek zajęciowych i dobór aktywności. Są podporządkowane celom (mają pomagać je osiągać), a nie odwrotnie.
- Z dobranych metod i technik terapii zajęciowej – metody i techniki to odpowiedź na pytanie jak pracować. Dobiera się je do celów i do diagnozy, ale sam dobór metod nie powinien definiować celu; w przeciwnym razie terapia staje się "metodocentryczna", a nie skoncentrowana na potrzebach pacjenta.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się elementy "organizacyjne" (harmonogram) lub "narzędziowe" (metody, scenariusze), a pytanie dotyczy celów, najczęściej właściwym punktem odniesienia jest diagnoza/ocena funkcjonowania, bo cele są wynikiem wniosków z oceny.
