Pytanie dotyczy wymaganego ograniczenia odległości sygnalistów od grupy roboczej w sytuacji, gdy grupa wchodzi lub wychodzi z nieprzejrzystego albo zadymionego tunelu. W takich warunkach widoczność jest ograniczona, a czas reakcji na zagrożenie (np. zbliżający się pojazd szynowy) może być krótszy. Dlatego procedury przewidują rozmieszczenie sygnalistów tak, aby mogli skutecznie ostrzegać grupę i utrzymywać kontakt.
Poprawna odpowiedź to 300 m, ponieważ właśnie taka maksymalna odległość została wskazana w przytoczonym fragmencie Instrukcji Id1 (pkt 29) jako granica, której nie należy przekraczać. Sens praktyczny tej wartości polega na tym, że sygnaliści muszą znajdować się na tyle blisko grupy, aby ostrzeganie było realnie skuteczne w ograniczonej widoczności i przy utrudnionej komunikacji.
Pozostałe wartości są nieprawidłowe, bo nie odpowiadają granicy podanej w cytowanym punkcie procedury. W praktyce szkoleniowej częsty błąd polega na wybieraniu mniejszych liczb "na wyczucie" albo na pomyleniu metrów z innymi wielkościami pojawiającymi się w opisie wymagań tunelu (np. parametry dotyczące wnęk/oznakowania). W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest wychwycenie, czy pytanie dotyczy odległości sygnalistów, a nie wymagań infrastrukturalnych tunelu czy wyposażenia osób pełniących funkcję sygnalisty.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "zgodnie z instrukcją/fragmentem" najpierw zidentyfikuj, o jaki parametr chodzi (tu: maksymalna odległość), a dopiero potem porównaj z podanymi wariantami liczbowymi.
