Pytanie dotyczy maksymalnej odległości w świetle (czyli największego dopuszczalnego prześwitu mierzonego między elementami wypełnienia) w poręczy/balustradzie zlokalizowanej od strony krawędzi przęsła dla chodników użytku publicznego. Taki parametr jest typowym wymaganiem bezpieczeństwa: im większe prześwity, tym większe ryzyko, że użytkownik (np. dziecko) może się przecisnąć, wpaść w otwór lub utracić podparcie.
Zgodnie z przywołanym fragmentem Instrukcji Id2 prawidłowa wartość wynosi 15 cm. Oznacza to, że projektując lub wykonując wypełnienie (np. pionowe pręty, szczeble, elementy siatkowe) należy tak dobrać ich rozstaw, aby prześwit "w świetle" nie przekroczył tej wartości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 30 cm – jest to prześwit dwukrotnie większy, zwiększający ryzyko wypadnięcia lub przejścia przez balustradę; w kontekście chodników publicznych jest to typowo zbyt duża wartość.
- 110 cm – taka liczba bywa mylona z innymi parametrami (np. wysokością elementów ochronnych), ale nie odpowiada prześwitowi między elementami wypełnienia; jako "odległość w świetle" jest rażąco zbyt duża.
- 150 cm – podobnie jak 110 cm, nie może stanowić wymaganego ograniczenia prześwitu; taki otwór nie pełniłby funkcji zabezpieczającej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "maksymalna odległość w świetle pomiędzy elementami wypełnienia", szukaj wartości typowych dla ograniczania prześwitów (zwykle rzędu kilkunastu centymetrów), a nie parametrów kojarzonych z wysokościami czy szerokościami przejść.
