Klasyfikacja Spauldinga służy do przypisania wyrobom medycznym takiego poziomu postępowania (mycie, dezynfekcja, sterylizacja), jaki jest potrzebny, aby ograniczyć ryzyko przeniesienia zakażenia. Kluczowe jest z czym wyrób ma kontakt: z jałowymi tkankami, z błonami śluzowymi czy wyłącznie z nieuszkodzoną skórą.
Odpowiedź "średniego ryzyka" jest właściwa dla masek twarzowych używanych z workiem samorozprężalnym (aparat Ambu), ponieważ podczas stosowania mogą one mieć kontakt z okolicą ust i nosa oraz z wydzielinami z dróg oddechowych. Taki charakter użycia jest traktowany jako wyższe ryzyko niż kontakt wyłącznie z nieuszkodzoną skórą, a więc wymaga bardziej rygorystycznego postępowania niż w grupie niskiego ryzyka.
Odpowiedź "niskiego ryzyka" odpowiada wyrobom mającym kontakt wyłącznie z nieuszkodzoną skórą (zwykle wystarcza niższy poziom dezynfekcji). W przypadku masek do wentylacji ryzyko jest większe, bo pojawia się możliwość kontaktu z wydzielinami i okolicami błon śluzowych.
Odpowiedź "wysokiego ryzyka" wiąże się z wyrobami wnikającymi w tkanki jałowe lub układ naczyniowy, gdzie standardem jest sterylizacja. Sama maska twarzowa zasadniczo nie jest wyrobem penetrującym tkanki jałowe, dlatego przypisanie jej do najwyższego poziomu ryzyka jest nadmierne.
Odpowiedź "minimalnego ryzyka" nie jest powszechnie stosowaną, standardową kategorią w klasycznej klasyfikacji Spauldinga; w praktyce dydaktycznej spotyka się raczej podział na kategorie odpowiadające ryzyku niskie/średnie/wysokie albo na niekrytyczne/półkrytyczne/krytyczne. Na egzaminie warto pamiętać, że zawsze decyduje rodzaj kontaktu z pacjentem, a nie to, w jakim oddziale sprzęt bywa używany.
