W regułach Incoterms kluczowe jest ustalenie: gdzie następuje dostawa, kiedy przechodzi ryzyko oraz kto organizuje i opłaca transport. Pytanie opisuje sytuację, w której sprzedający ma wykonać obowiązek w najprostszy sposób: pozostawić towar do dyspozycji kupującego w miejscu powstania (np. zakład, magazyn) albo w miejscu, w którym towar znajduje się w chwili zawarcia kontraktu.
Taką konstrukcję ma Ex Works (EXW). Przy EXW sprzedający realizuje dostawę przez samo udostępnienie towaru w oznaczonym miejscu. Od tego momentu kupujący przejmuje praktycznie całą odpowiedzialność logistyczną: organizuje przewóz, ponosi koszty transportu i ryzyko na dalszej trasie. W praktyce EXW wymaga od kupującego dojrzałości logistycznej, bo musi on zadbać o kolejne etapy procesu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- Free Carrier (FCA) zakłada, że sprzedający ma dostarczyć towar przewoźnikowi wskazanemu przez kupującego (czyli nie kończy się to jedynie na udostępnieniu w swojej siedzibie). Moment przekazania przewoźnikowi jest tu typowym punktem przejścia ryzyka.
- Delivered at Place (DAP) oznacza dostarczenie do określonego miejsca przeznaczenia. Sprzedający organizuje dowóz do tego miejsca i ponosi ryzyko do chwili udostępnienia tam towaru, co jest znacznie szerszym obowiązkiem niż w EXW.
- Delivered at Terminal (DAT) wiąże się z dostawą do terminalu i rozładunkiem po stronie sprzedającego, a więc jest to jeszcze dalej idąca odpowiedzialność sprzedającego niż w DAP, zdecydowanie nie odpowiada opisowi "w miejscu powstania".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się fraza "udostępnia w swojej siedzibie/miejscu powstania" i brak obowiązku dowozu, najczęściej chodzi o EXW. Gdy sprzedający ma przekazać towar przewoźnikowi – częściej będzie to FCA.
