W okablowaniu strukturalnym rozróżnia się zwykle:
- tor poziomy (stałe okablowanie, tzw. permanent link) – od punktu abonenckiego (gniazdo) do punktu dystrybucyjnego (np. panel krosowy w szafie),
- kanał transmisyjny (channel) – tor poziomy powiększony o przewody przyłączeniowe (patchcordy) po stronie użytkownika i po stronie dystrybucji.
W pytaniu wskazano odcinek pomiędzy punktem abonenckim a punktem dystrybucyjnym w panelu krosowym, czyli praktycznie chodzi o długość stałego okablowania w poziomie. Dla takiego odcinka typowym limitem przyjmowanym w praktyce okablowania strukturalnego jest 90 m. To ograniczenie wynika z wymagań transmisyjnych (tłumienność, przesłuchy, opóźnienia) dla miedzianych torów Ethernet.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "100 m" – to wartość często kojarzona z Ethernetem, ale dotyczy raczej całego kanału, czyli łącznie ze sznurami krosowymi/patchcordami. Jeśli pytanie dotyczy wyłącznie kabla poziomego (stałego odcinka), 100 m jest za dużą wartością.
- "110 m" – przekracza typowe limity spotykane w systemach okablowania dla miedzi; taka długość pogarsza parametry transmisyjne i nie jest przyjmowana jako standardowy maksymalny odcinek toru poziomego.
- "150 m" – to wartość zdecydowanie zbyt duża dla standardowych instalacji miedzianych LAN w budynkach; mogłaby sugerować inne media lub rozwiązania pośrednie, ale nie odpowiada ograniczeniu dla toru poziomego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pada "kabel poziomy" (od gniazda do panelu), myśl o 90 m. Jeśli jest mowa o całym połączeniu z patchcordami (gniazdo–urządzenie aktywne), wtedy pojawia się rozróżnienie na permanent link i channel i w praktyce spotyka się 100 m dla kanału.