W klasycznej postaci dla rozciągania prawo Hooke’a mówi, że w zakresie sprężystym (czyli do granicy, w której materiał po odciążeniu wraca do pierwotnego kształtu) zachodzi liniowa zależność między naprężeniem a odkształceniem:
σ = E·ε
Stąd odpowiedź "wprost proporcjonalne do odkształcenia względnego" jest poprawna: gdy odkształcenie względne ε rośnie, to naprężenie σ rośnie w tej samej proporcji (przy stałym E dla danego materiału i w zakresie sprężystym).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "odwrotnie proporcjonalne do odkształcenia względnego" – przeczy zależności liniowej. W prawie Hooke’a większe ε oznacza większe σ, a nie mniejsze.
- "odwrotnie proporcjonalne do modułu Younga" – E nie jest wielkością, od której σ ma zależeć odwrotnie; E jest współczynnikiem proporcjonalności między σ a ε. Dla tego samego ε materiał o większym E (sztywniejszy) ma większe σ.
- "wprost proporcjonalne do pola przekroju" – pole A pojawia się w zależnościach na siłę i wydłużenie pręta (np. w postaci Δl = (F·L0)/(A·E)), ale nie stanowi treści prawa Hooke’a. Prawo Hooke’a opisuje relację materiałową σ–ε, niezależną od geometrii elementu.
W praktyce motoryzacyjnej rozumienie relacji σ = E·ε pomaga ocenić, czy elementy (np. sprężyny, pręty, fragmenty konstrukcji) pracują w zakresie sprężystym oraz jak zmiana materiału (inne E) wpływa na sztywność i odkształcalność.