W detalu połączenia fundamentu z legarem kluczowe jest odseparowanie drewna od betonu, ponieważ beton łatwo przenosi wilgoć z gruntu (m.in. przez podciąganie kapilarne) i oddaje ją do elementu drewnianego. Długotrwałe zawilgocenie legara zwiększa ryzyko biodegradacji (gnicie), spadku nośności, a także przyspiesza korozję łączników.
Dlatego w miejscu styku stosuje się izolację przeciwwilgociową w formie przekładki. Odpowiedź "z papy asfaltowej" jest właściwa, bo papa (materiał bitumiczny) jest przeznaczona do wykonywania warstw hydroizolacyjnych i dobrze sprawdza się jako bariera oddzielająca beton od drewna.
Pozostałe propozycje materiałów są typowymi "izolacjami" w innym znaczeniu lub w innym miejscu przegrody, ale nie jako skuteczna warstwa odcinająca wilgoć w tym detalu:
- "z wełny mineralnej" – wełna jest głównie izolacją termiczną i akustyczną; w kontakcie z wilgocią traci właściwości, a ponadto nie stanowi szczelnej bariery przeciwwilgociowej.
- "z maty szklanej" – mata z włókna szklanego bywa składnikiem wyrobów, ale sama w sobie nie jest typową izolacją poziomą między betonem a drewnem; nie zastępuje warstwy hydroizolacyjnej.
- "ze styropianu" – styropian jest izolacją termiczną, a nie warstwą hydroizolacyjną; jako przekładka w takim styku nie zapewnia właściwego odcięcia wilgoci i nie jest typowym rozwiązaniem dla bariery przeciwwilgociowej.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: styk drewno–beton wymaga bariery przeciwwilgociowej, a nie ocieplenia. Gdy w odpowiedziach pojawia się materiał bitumiczny (papa), często wskazuje on na funkcję hydroizolacji.
