Najpierw oblicza się powierzchnię kojca: 3 m × 4 m = 12 m². Następnie trzeba dobrać właściwą normę minimalnej powierzchni na jednego tucznika zgodnie z przepisami.
Dla masy 50 kg istotna jest interpretacja granicy przedziału. W tabelach norm spotyka się zapis typu "powyżej 30 do 50 kg", co oznacza, że 50 kg jest jeszcze w tym przedziale (a dopiero masa większa niż 50 kg przechodzi do kolejnej kategorii). Dla tej grupy minimalna powierzchnia wynosi 0,40 m²/szt.
Maksymalną obsadę wynikającą z minimalnej normy liczy się wzorem:
liczba sztuk = powierzchnia kojca ÷ norma m²/szt
Podstawienie danych daje: 12 ÷ 0,40 = 30, czyli w takim kojcu można utrzymywać 30 tuczników o masie 50 kg.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- 12 – odpowiadałoby sytuacji, w której na jednego tucznika przyjęto ok. 1 m², czyli raczej wartość "bezpieczna praktycznie" dla komfortu, ale nie wynikająca z minimalnej normy dla 50 kg.
- 40 – oznaczałoby normę 0,30 m²/szt (12 ÷ 0,30 = 40), czyli kategorię lżejszą (20–30 kg). To typowy błąd polegający na użyciu niewłaściwego przedziału masy.
- 50 – oznaczałoby normę 0,24 m²/szt, której nie ma w przytoczonych minimalnych wymaganiach; taka obsada prowadziłaby do nadmiernego zagęszczenia i naruszenia dobrostanu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj (1) pole powierzchni, (2) właściwy przedział masy i (3) czy wartość graniczna (np. 50 kg) należy do niższego czy wyższego przedziału. Jeśli wynik nie jest całkowity, zaokrąglaj w dół, bo nie można "dodać ułamka zwierzęcia".
