Zabezpieczenie finansowe w turystyce ma chronić podróżnych na wypadek niewypłacalności organizatora turystyki (biura podróży). Oznacza to, że w razie problemów finansowych organizatora środki z zabezpieczenia mają umożliwić m.in. pokrycie kosztów kontynuacji imprezy, powrotu podróżnych oraz zwrotu dokonanych wpłat.
Ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych posługuje się zamkniętym katalogiem form zabezpieczenia. W praktyce oznacza to, że za zabezpieczenie uznaje się tylko instrumenty wyraźnie wskazane w przepisach, a nie dowolne "zabezpieczenie" znane z obrotu gospodarczego.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "weksel wystawiony przez marszałka województwa." Weksel nie został przewidziany w katalogu ustawowych form zabezpieczenia, a dodatkowo marszałek województwa nie jest podmiotem, który "wystawia" zabezpieczenie finansowe w miejsce organizatora; jego rola polega na przyjmowaniu i weryfikacji dokumentów zabezpieczenia składanych przez organizatora.
Pozostałe odpowiedzi odpowiadają formom dopuszczanym przez ustawę:
- "gwarancja bankowa lub ubezpieczeniowa." To klasyczne formy zabezpieczenia, które uruchamia się w razie niewypłacalności.
- "umowa ubezpieczenia na rzecz klienta." Jest to ubezpieczenie zawierane na rzecz podróżnych (osób korzystających z imprezy turystycznej), stanowiące jedną z ustawowych form zabezpieczenia.
- "wpłata na rachunek powierniczy." W praktyce chodzi o turystyczny rachunek powierniczy, który jest dopuszczalny w określonych przypadkach (np. dla usług realizowanych wyłącznie w Polsce), jako instrument ochrony wpłat podróżnych.
Na egzaminie warto zapamiętać, że pytania z negacją ("nie jest") wymagają sprawdzenia, czy dana forma znajduje się w katalogu ustawowym. Instrumenty brzmiące "finansowo" (np. weksel, poręczenie) nie muszą być dopuszczalne, jeśli ustawa ich nie wymienia.
