W polskim prawie nazwy rodzajów obiektów hotelarskich mają znaczenie formalne: nie są tylko opisem marketingowym, ale odwołują się do konkretnych definicji ustawowych. Dlatego, aby poprawnie rozpoznać "schronisko", trzeba znać elementy, które ustawodawca uznał za obowiązkowe.
Odpowiedź: "zlokalizowane poza obszarami zabudowanymi, przy szlakach turystycznych, świadczące minimalny zakres usług związanych z pobytem klientów" jest poprawna, ponieważ obejmuje komplet cech definicyjnych schroniska. Liczy się jednoczesne spełnienie trzech warunków: położenie poza obszarem zabudowanym, usytuowanie przy szlakach turystycznych oraz oferowanie minimalnego zakresu usług związanych z pobytem (np. nocleg i podstawowe świadczenia, a nie pełny standard hotelowy).
Odpowiedź: "przy szlakach turystycznych i dostosowane do samoobsługi klientów" jest nieprawidłowa, bo samoobsługa nie stanowi wyróżnika ustawowej definicji schroniska. To sformułowanie jest typowe dla innych kategorii obiektów (np. kojarzonych z samoobsługą), a dodatkowo nie zawiera wymogu lokalizacji poza obszarem zabudowanym ani minimalnego zakresu usług związanego z pobytem.
Odpowiedzi: "przeznaczone wyłącznie dla grup turystycznych" oraz "przeznaczone wyłącznie dla turystów indywidualnych" także są błędne, ponieważ definicja schroniska nie ogranicza gości do jednej formy podróżowania. W praktyce schroniska mogą obsługiwać różne typy klientów, natomiast prawnie decydują wskazane kryteria lokalizacji i minimalnego zakresu usług, a nie "wyłączność" dla grup lub osób indywidualnych.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się definicji przez "trójkę" cech schroniska: poza zabudową + przy szlaku + minimum usług pobytowych. Jeśli w odpowiedzi brakuje choć jednego elementu albo pojawia się "samoobsługa" czy "wyłącznie dla…", to najczęściej jest to inna kategoria obiektu.
