W integrowanej ochronie roślin kluczowe jest minimalizowanie ryzyka dla człowieka, zwierząt i środowiska oraz stosowanie środków ochrony roślin w sposób odpowiedzialny. Preparat przeterminowany nie spełnia już warunków, dla których producent i procedury dopuszczenia określiły jego bezpieczne użycie (m.in. stabilność substancji, właściwości użytkowe, przewidywalne działanie).
Dlatego prawidłowe postępowanie to nie stosować takiego środka i przekazać go do systemu zbiórki odpadów niebezpiecznych (praktycznie: do punktu zbiórki/PSZOK lub innej zorganizowanej formy przyjmowania odpadów niebezpiecznych, zależnie od lokalnych rozwiązań). Taki sposób ogranicza ryzyko skażenia gleby i wód oraz narażenia ludzi podczas przechowywania i prób "zużycia do końca".
Odpowiedź "Można je stosować, ale tylko na roślinach nieprzeznaczonych do spożycia" jest błędna, bo bezpieczeństwo środka nie dotyczy wyłącznie pozostałości w żywności. Liczy się także wpływ na środowisko, operatora, organizmy pożyteczne oraz ryzyko nieprzewidywalnego działania preparatu.
Odpowiedź "Można je stosować, ale tylko w połowie zalecanej dawki" jest błędna, ponieważ zmniejszenie dawki nie rozwiązuje problemu przeterminowania. Może dodatkowo zwiększyć ryzyko nieskuteczności zabiegu, a przez to wymuszać kolejne opryski (większa presja chemiczna) lub sprzyjać uodparnianiu się agrofagów.
Odpowiedź "Należy je wyrzucić do zwykłego kontenera na odpady" jest błędna, bo środki ochrony roślin i ich pozostałości nie są typowym odpadem komunalnym. Takie postępowanie może prowadzić do uwolnienia substancji niebezpiecznych (np. wycieku) i skażenia strumienia odpadów.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: przeterminowane ŚOR = nie używać, przekazać jako odpady niebezpieczne. Jeśli w odpowiedziach pojawia się "zmniejsz dawkę" lub "użyj na inne rośliny", to zwykle są to dystraktory.
