Zasada niewstawiania na końcu wiersza "wiszących" spójników (a także często: jednoliterowych przyimków) wynika z dążenia do zachowania dobrego rytmu tekstu i czytelności akapitu. Taki krótki wyraz pozostawiony na końcu linii wygląda jak "przyklejony" do marginesu i optycznie rozrywa tekst, przez co akapit sprawia wrażenie mniej starannego.
W praktyce DTP problem rozwiązuje się najczęściej przez użycie spacji nierozdzielającej (twardej spacji) pomiędzy jednoliterowym wyrazem a następującym po nim wyrazem. Dzięki temu oba elementy "trzymają się razem" i w razie potrzeby przechodzą do kolejnego wiersza jako całość.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do tej zasady?
- "wielokropków" – wielokropek może kończyć wiersz naturalnie, bo jest znakiem interpunkcyjnym domykającym fragment wypowiedzi. Ograniczenia dotyczą raczej poprawnego składu i odstępów, a nie bezwzględnego zakazu kończenia linii tym znakiem.
- "znaków przeniesienia" – znak przeniesienia (dywiz użyty do podziału wyrazu) pojawia się właśnie na końcu wiersza, bo sygnalizuje podział wyrazu. To narzędzie łamania tekstu, a nie element, którego "nie wolno" tam umieszczać; ważne są natomiast zasady, kiedy dzielenie jest dopuszczalne.
- "dwukropków" – dwukropek, podobnie jak inne znaki interpunkcyjne, może znaleźć się na końcu wiersza, jeśli tak wynika z łamania i interpunkcji zdania. Nie jest to klasyczny błąd mikrotypografii porównywalny z wiszącymi jednoliterowymi wyrazami.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "zasady składu" i "koniec wiersza", bardzo często chodzi o typowe błędy łamania, takie jak wiszące krótkie wyrazy. Warto kojarzyć je z praktycznym rozwiązaniem: twarda spacja lub ręczna korekta łamania.
