W układach przekaźnikowych kluczowe jest prześledzenie drogi zasilania do cewki i elementu wykonawczego. Jeżeli na początku gałęzi sterującej cewką K2 znajduje się styk zwierny K1 połączony szeregowo, to działa on jak warunek logiczny typu AND: bez zamknięcia tego styku prąd nie popłynie dalej, więc K2 nie może się wzbudzić.
Po naciśnięciu START w gałęzi K1 cewka K1 zostaje zasilona, a układ samopodtrzymania (równoległy styk pomocniczy K1 do przycisku START) podtrzymuje wzbudzenie po puszczeniu przycisku. Wzbudzenie K1 powoduje jednoczesne przełączenie wszystkich jego styków pomocniczych: jeden z nich załącza lampkę H1, a inny – umieszczony na początku gałęzi K2 – dopiero wtedy udostępnia zasilanie dla obwodu START/STOP przekaźnika K2.
Dopiero gdy K1 jest już załączony (co w praktyce oznacza, że H1 świeci), naciśnięcie START w obwodzie K2 może doprowadzić do wzbudzenia cewki K2. Wtedy zamyka się styk K2 w gałęzi lampki H2 i H2 zaczyna świecić. To jest typowy przykład sterowania sekwencyjnego: etap drugi (H2/K2) jest możliwy dopiero po spełnieniu warunku etapu pierwszego (K1/H1).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Stwierdzenia o tym, że po naciśnięciu START2 załączy się tylko H1 lub że po naciśnięciu START1 załączy się tylko H2 ignorują faktyczne sterowanie lampek stykami przekaźników: H1 zależy od K1, a H2 od K2. Z kolei odwrócenie zależności ("H1 uwarunkowane jest H2") pomija szeregowy styk K1 przed obwodem K2, który jednoznacznie narzuca kolejność działania.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, czy w gałęzi badanego elementu nie ma na wejściu dodatkowego styku (blokady). Styk w szeregu oznacza warunek konieczny; styk równoległy zwykle oznacza alternatywną drogę (np. samopodtrzymanie).
