Standard 1000BASE-T opisuje transmisję Gigabit Ethernet po kablu miedzianym typu skrętka (typowo kategoria 5e lub wyższa). W praktyce instalacyjnej oraz w okablowaniu strukturalnym kluczowym parametrem jest maksymalna długość toru miedzianego między urządzeniem końcowym (np. stacją roboczą) a najbliższym urządzeniem aktywnym sieci (najczęściej przełącznikiem).
Odpowiedź "100 m" jest właściwa, bo jest to powszechnie stosowany limit projektowy dla połączeń miedzianych Ethernet w budynkach. Zapewnia on zachowanie wymaganych parametrów transmisyjnych (tłumienie, przesłuchy, margines sygnału), tak aby łącze mogło stabilnie negocjować i utrzymać tryb gigabitowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "10 m" – taka długość może występować jako przewód przy stanowisku lub krótki patchcord, ale nie jest maksymalnym limitem standardu; w instalacjach biurowych odcinki są często znacznie dłuższe.
- "1 000 m" – kilometr jest typowy raczej dla wybranych rozwiązań światłowodowych lub sieci dostępowych, a nie dla 1000BASE-T po skrętce miedzianej.
- "10 000 m" – takie dystanse dotyczą sieci rozległych i technologii zaprojektowanych do pracy na wielokilometrowych odcinkach; nie są charakterystyczne dla Ethernetu po miedzi w budynku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się 1000BASE-T, myśl o gigabicie po skrętce i o typowym limicie 100 m dla odcinka miedzianego w sieci lokalnej.
