W oznaczeniach norm kluczowe jest to, kto normę opracował i jaki ma ona zasięg. W praktyce spotyka się:
- normy międzynarodowe – tworzone przez organizacje o zasięgu globalnym, np. IEC lub ISO; w oznaczeniu często występuje sam prefiks organizacji i numer, bez dodatku krajowego,
- normy regionalne – np. europejskie, oznaczane jako EN,
- normy narodowe – w Polsce oznaczane jako PN; gdy Polska wdraża normę zagraniczną, pojawiają się złożone prefiksy typu PN-EN lub PN-ISO.
Dlatego odpowiedź "IEC 60079" wskazuje normę międzynarodową: prefiks "IEC" odnosi się do międzynarodowej organizacji normalizacyjnej, a seria 60079 jest szeroko stosowana m.in. w obszarze atmosfer wybuchowych (Ex), ważnym także w gazownictwie.
Odpowiedź "PN-EN 50110" nie jest międzynarodowa, ponieważ prefiks "PN-EN" oznacza polską wersję normy europejskiej. "EN 50110" również nie jest międzynarodowa, bo "EN" to zasięg europejski (regionalny), a nie globalny. "PN-ISO 9001" może mylić, bo ISO jest organizacją międzynarodową, jednak prefiks "PN-ISO" mówi, że jest to polska implementacja normy ISO, czyli dokument o statusie krajowym w systemie PN.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw czytaj prefiks (PN/EN/IEC/ISO), dopiero potem numer. W dokumentacji technicznej instalacji i urządzeń (w tym do stref Ex) ten nawyk pomaga szybko ocenić, jaki jest charakter dokumentu odniesienia i jakiej wersji normy wymaga specyfikacja.
