Norma (standard) to uzgodniony dokument zawierający wymagania, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do produktów, usług albo procesów. Jej celem jest ujednolicenie sposobu postępowania i opisu cech, tak aby różne strony (np. producenci, odbiorcy, instytucje oceniające) mogły porównywać wyniki w podobny sposób.
Poprawne cechy normy obejmują w szczególności:
- Wynik konsensusu – norma jest przygotowywana i przyjmowana w drodze uzgodnień między interesariuszami. Dzięki temu nie jest "prywatną opinią" jednej osoby, tylko wspólnym stanowiskiem wypracowanym w ramach określonej procedury.
- Oparcie na stanie wiedzy – treść normy powinna bazować na sprawdzonych rozwiązaniach, doświadczeniu oraz aktualnych osiągnięciach nauki i techniki. To sprawia, że norma opisuje dobre praktyki i wymagania możliwe do obiektywnego stosowania.
- Zastosowanie do oceny zgodności – normy często stanowią punkt odniesienia do sprawdzenia, czy wyrób/usługa spełnia określone wymagania (np. parametry, metody badań, tolerancje, sposób oznakowania). W handlu pomaga to rozumieć deklaracje producenta i porównywać produkty.
Dlatego zdanie "Norma jest zwykle oparta na subiektywnych opiniach jednostek" jest nieprawidłową charakterystyką. Subiektywne opinie mogą pojawiać się w recenzjach, komentarzach czy indywidualnych ocenach, ale norma z założenia ma być możliwie obiektywna, jednoznaczna i powtarzalna w stosowaniu.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi cechami norm: konsensus wskazuje na uzgodniony charakter dokumentu, "ocena zgodności" opisuje praktyczne wykorzystanie norm jako kryterium odniesienia, a oparcie na osiągnięciach nauki i techniki podkreśla związek z aktualnym stanem wiedzy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie normy pojawiają się sformułowania typu "subiektywne opinie", "indywidualne odczucia", "osobiste przekonania", zwykle jest to sygnał, że dana teza nie pasuje do definicji normy jako uzgodnionego, praktycznego i możliwego do weryfikacji punktu odniesienia.
