KWALIFIKACJA BUD12 - TEST WIEDZY NR 1

Tynk wewnętrzny w rozumieniu robót tynkarskich to wyprawa wykonywana z zaprawy nakładanej na podłoże i obrabianej (wyrównywanej, zacieranej). Taka technologia jest określana jako technologia mokra, bo wykorzystuje zaprawy wiążące i twardniejące na ścianie.

W praktyce budowlanej oraz w wielu specyfikacjach technicznych grubość tynku wewnętrznego ma zwykle wartość rzędu kilkunastu milimetrów. Taki zakres pozwala wyrównać podłoże i uzyskać wymaganą równość oraz przyczepność w całym przekroju warstwy. Dlatego stwierdzenie o wykonaniu "na mokro" i grubości 15 mm jest spójne z typowym podejściem do tynków wewnętrznych.

Pozostałe odpowiedzi wprowadzają typowe pomyłki egzaminacyjne:

• "na mokro, 5 mm" – 5 mm bywa kojarzone z bardzo cienkimi warstwami wykończeniowymi (np. gładziami lub cienkowarstwowymi wyrównaniami). Tynk jako wyprawa zasadnicza ma zwykle większą grubość, aby spełnić funkcję wyrównującą i użytkową.
• "na sucho, 10 mm" – technologia sucha odnosi się najczęściej do okładzin (np. płytowych) i nie jest klasycznym tynkiem wykonywanym z zaprawy. Sama grubość nie "naprawia" błędu technologii.
• "na sucho, 20 mm" – ponownie problemem jest technologia "na sucho" w kontekście tynków, a dodatkowo 20 mm może budzić wątpliwości jako wartość graniczna zależna od systemu i podłoża. W odbiorze robót ważna jest zgodność z dokumentacją i wymaganiami systemu, a nie przypadkowo dobrana liczba.

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy opis dotyczy tynku (zaprawa nakładana i zacierana), czy okładziny w systemie suchym. Dopiero potem oceniaj grubość – pamiętając, że tynk to zwykle warstwa grubsza niż gładź i podlega weryfikacji w STWiOR i przy odbiorze.