W protetyce stabilizacja oznacza odporność protezy na przemieszczanie (przechylanie, kołysanie) podczas funkcji. Największe znaczenie mają te elementy, które tworzą pole protetyczne i zapewniają podparcie oraz możliwość prawidłowego ukształtowania płyty i obrzeży protezy.
"Podniebienie twarde" jest kluczowe szczególnie dla protez całkowitych szczęki: stanowi rozległą, względnie nieruchomą powierzchnię podparcia, na której można rozłożyć obciążenia i uzyskać dobrą stabilność płyty.
"Żuchwa" (jej wyrostek zębodołowy i ukształtowanie podłoża protetycznego) wpływa na to, czy proteza dolna ma warunki do stabilizacji: wysokość i kształt podłoża, ruchomość tkanek oraz warunki zwarciowe mają tu bezpośrednie przełożenie na zachowanie protezy w jamie ustnej.
"Łuk zębowy" jest istotny zwłaszcza w protezach częściowych: obecność, rozmieszczenie i kształt zębów filarowych oraz przebieg łuku determinują elementy podparcia i stabilizacji (np. oparcia, klamry, prowadzenia).
"Mięsień skrzydłowy boczny" to mięsień żucia związany głównie z ruchem żuchwy (protruzja, ruchy boczne, udział w otwieraniu). Może pośrednio wpływać na funkcję układu stomatognatycznego, ale nie jest typową strukturą, na której proteza się opiera ani która stanowi bezpośredni element pola protetycznego. Dlatego w zestawieniu z wymienionymi strukturami anatomicznymi jest on najmniej istotny dla samej stabilizacji protezy.
Typowa pułapka egzaminacyjna polega na myleniu wpływu mięśni na zachowanie protezy (np. poprzez tłoczenie obrzeży, wypychanie protezy przy nieprawidłowym zasięgu) z podparciem i stabilizacją wynikającymi z warunków anatomicznych podłoża. Pytanie celuje w wskazanie struktury, która nie jest klasycznym "podłożem" dla protezy.
