Odporność na korozję opisuje, jak dobrze materiał znosi działanie środowiska powodującego degradację (np. wilgoć, sole, zanieczyszczenia). W praktyce elektromechanika ma to znaczenie m.in. dla obudów urządzeń, elementów mocujących, osłon, wsporników czy części pracujących w warunkach podwyższonej wilgotności albo w pobliżu agresywnych oparów.
W tym zadaniu nie trzeba znać szczegółowej chemii korozji. Kluczowa jest umiejętność odczytania danych z tabeli i wskazania najwyższego poziomu odporności. Skala jakościowa w tabeli jest jednoznaczna: "Wysoka" > "Średnia" > "Niska" > "Bardzo niska".
Materiał "Stal nierdzewna" ma wprost wpisaną odporność "Wysoka", więc spełnia warunek najwyższej odporności na korozję spośród podanych. "Aluminium" ma odporność "Średnia", czyli niższą niż "Wysoka", dlatego odpada mimo że w wielu zastosowaniach dobrze znosi korozję dzięki warstwie tlenku. "Miedź" ma odporność "Niska", więc w kontekście przedstawionych danych jest mniej odporna. "Żelazo" ma "Bardzo niską" odporność, co odpowiada intuicyjnemu ryzyku rdzewienia w typowych warunkach wilgotnych.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na dwa typowe potknięcia: (1) wybór odpowiedzi na podstawie skojarzeń, a nie danych z tabeli, oraz (2) pomylenie kolumn lub przeoczenie słowa "najwyższej". Jeśli w tabeli występują opisy jakościowe, najpierw uporządkuj je w głowie hierarchicznie, a dopiero potem wskaż pozycję spełniającą warunek.
