Otwór o średnicy 10 mm w stalowej płycie o grubości 5 mm najtypowiej wykonuje się przez wiercenie, ponieważ jest to operacja technologiczna przeznaczona właśnie do wytwarzania otworów narzędziem obrotowym (wiertłem) z ruchem posuwowym w osi otworu. Grubość 5 mm jest na tyle mała, że standardowe wiercenie jest praktyczne i powszechnie stosowane w produkcji warsztatowej oraz seryjnej.
Odpowiedź "toczenie" jest nieadekwatna, bo toczenie realizuje się na tokarkach i dotyczy przede wszystkim powierzchni obrotowych (wałków, stożków, czoła). Otwór może być co prawda obrabiany na tokarce (np. wytaczaniem), ale samo wykonanie typowego otworu w płycie nie jest operacją "toczenia" w znaczeniu podstawowym, a raczej wierceniem/wytaczaniem w uchwycie.
Odpowiedź "frezowanie" bywa myląca, ponieważ na frezarce można wykonać otwór, uruchamiając cykl wiercenia lub interpolację kołową. Jednak jako operacja najbardziej odpowiednia do wykonania prostego otworu 10 mm nadal pozostaje wiercenie (najprostsze, najszybsze i typowo przewidziane do tego celu). Frezowanie kojarzy się głównie z wykonywaniem płaszczyzn, rowków i kieszeni.
Odpowiedź "szlifowanie" jest nieprawidłowa, bo szlifowanie stosuje się zwykle jako obróbkę wykańczającą do uzyskania bardzo dobrej dokładności i jakości powierzchni. Nie jest to standardowa metoda wykonywania otworu od zera w płycie; co najwyżej może służyć do wykańczania (np. szlifowania) już istniejącego otworu w specjalnych warunkach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "wykonanie otworu o średnicy X", domyślną operacją jest wiercenie. Inne procesy rozważa się dopiero przy dodatkowych wymaganiach (bardzo wysoka dokładność, specjalny kształt, nietypowa technologia) podanych w zadaniu.
