W rolnictwie "najmniej odpowiednia do uprawy ze względu na niską zawartość składników odżywczych" to taka gleba, która słabo gromadzi i utrzymuje składniki pokarmowe. Kluczowe są tu właściwości wynikające z uziarnienia (udział piasku, pyłu i iłu) oraz zawartości próchnicy.
Gleba piaszczysta ma przewagę dużych ziaren i dużych porów. Zwykle oznacza to:
- niską pojemność sorpcyjną (słabsze wiązanie kationów i składników nawozowych),
- małą pojemność wodną (szybkie przesychanie),
- łatwe wymywanie składników wraz z wodą opadową.
W efekcie, bez intensywniejszego nawożenia i zwiększania zawartości materii organicznej, takie stanowisko częściej jest uboższe i gorzej "odżywia" rośliny.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne?
- Gleba gliniasta (mieszanka frakcji) zwykle lepiej zatrzymuje wodę i składniki pokarmowe niż piasek; bywa trudniejsza w uprawie, ale nie wynika to z samej niskiej zasobności.
- Gleba próchniczna zawiera dużo materii organicznej (próchnicy), która zwiększa żyzność, poprawia strukturę i zdolność wiązania składników.
- Gleba ilasta ma drobne cząstki iłowe, które silniej wiążą wodę i jony; może mieć problemy z napowietrzeniem, ale nie jest typowo kojarzona z najniższą zasobnością.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie akcentuje "niską zawartość składników", szukaj opcji odpowiadającej glebom lekkim (piaszczystym), gdzie częściej występuje wymywanie i mała zdolność retencji składników.
