Do identyfikacji gruntu z tabeli kluczowe są granice Atterberga: granica płynności (LL), granica plastyczności (PL) oraz wskaźnik plastyczności (PI). Wskaźnik PI oblicza się jako różnicę LL−PL. W podanych danych PI wynosi 15%, co oznacza, że grunt ma wyraźną zdolność do odkształceń plastycznych i należy do gruntów spoistych.
Odpowiedź "Glina" jest zgodna z obrazem gruntu spoistego o umiarkowanej plastyczności. Dodatkowo wilgotność naturalna 25% jest typowa dla gruntów spoistych, które mogą zatrzymywać wodę i zmieniać konsystencję wraz z jej ilością. W praktyce budowlanej ma to znaczenie przy robotach ziemnych i przygotowaniu podłoża pod fundamenty lub posadzki, bo takie grunty mogą ulegać rozmiękaniu, pęcznieniu lub mieć gorszą urabialność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Piasek" to grunt niespoisty; nie opisuje się go granicami Atterberga w ten sam sposób, a jego zachowanie zależy głównie od uziarnienia i zagęszczenia, nie od plastyczności.
- "Żwir" również jest gruntem niespoistym i gruboziarnistym; wskaźniki LL/PL/PI nie są dla niego typowym kryterium identyfikacji.
- "Ił" jest gruntem bardzo drobnoziarnistym i w wielu ujęciach charakteryzuje się silniejszą plastycznością oraz większą wrażliwością na zawilgocenie. Przy samym PI=15% bardziej prawdopodobna jest glina niż ił.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w danych pojawiają się LL, PL i PI, traktuj to jako sygnał, że chodzi o grunt spoisty. Następnie oceń "jak bardzo plastyczny" jest grunt (wartość PI) i dopiero wtedy wybieraj między typami gruntów spoistych.
