Wzmacniacz różnicowy to taki wzmacniacz, którego sygnałem "użytecznym" jest różnica pomiędzy dwoma napięciami (lub prądami) doprowadzonymi do jego wejść. Innymi słowy, wyjście zależy głównie od tego, o ile jeden sygnał jest większy od drugiego, a nie od ich wartości bezwzględnych.
W praktyce rozróżnia się:
- składową różnicową – informację wynikającą z różnicy wejść (to ona ma być wzmacniana),
- składową wspólną – sygnał "taki sam" na obu wejściach (często jest to zakłócenie), który dobry wzmacniacz różnicowy powinien możliwie tłumić.
Dlatego w torach pomiarowych i układach wejściowych często stosuje się rozwiązania o wejściu różnicowym: pozwalają wzmacniać małe różnice sygnałów nawet wtedy, gdy na obu przewodach pojawiają się podobne zakłócenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Wzmacniacz operacyjny" to nazwa elementu/klasy układów scalonych o bardzo dużym wzmocnieniu otwartopętlowym, zwykle używanych ze sprzężeniem zwrotnym. Wiele wzmacniaczy operacyjnych ma wejście różnicowe, ale samo pojęcie "wzmacniacz operacyjny" nie jest równoznaczne z "wzmacniaczem różnicowym" jako typem funkcjonalnym z definicji pytania.
- "Wzmacniacz mocy" klasyfikuje się według przeznaczenia: ma dostarczać dużą moc do obciążenia (np. głośnika). Może mieć różne topologie wejścia, a kryterium "wzmacnia różnicę dwóch wejść" nie jest dla niego definicyjne.
- "Wzmacniacz szerokopasmowy" odnosi się do parametrów częstotliwościowych (szerokie pasmo przenoszenia). To także inne kryterium klasyfikacji niż sposób przetwarzania dwóch wejść na wyjście.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się informacja o dwóch wejściach i o "różnicy" między nimi, myśl o torze różnicowym i odrzucaniu składowej wspólnej. Gdy pojawiają się słowa "moc" lub "pasmo", zwykle chodzi o inną rodzinę parametrów niż typ wejścia.
