Rozgorzenie, często nazywane angielskim terminem flashover, jest jednym z kluczowych i najbardziej niebezpiecznych zjawisk w rozwoju pożaru wewnętrznego. W praktyce oznacza moment gwałtownej zmiany warunków w pomieszczeniu: temperatura i strumień promieniowania cieplnego rosną tak silnie, że wiele palnych elementów wyposażenia osiąga stan zapłonu w krótkim czasie.
W ujęciu opisowym można to streścić jako przejście od sytuacji, gdy ogień obejmuje głównie wybrane powierzchnie (np. jeden mebel, fragment okładziny), do sytuacji, gdy spalanie ma charakter powierzchniowo‑przestrzenny, czyli oddziaływuje na całą kubaturę pomieszczenia i liczne powierzchnie zapalają się niemal jednocześnie. Taki opis odpowiada istocie flashover: pożar przestaje być "lokalny" i staje się pożarem rozwiniętym w pomieszczeniu.
Pozostałe propozycje odpowiedzi są nieadekwatne, bo:
- Odwołują się do "spalania kierunkowego" lub hybrydowych określeń, które nie opisują istoty rozgorzenia (rozgorzenie nie jest z definicji zjawiskiem "kierunkowego" przemieszczania się płomieni, tylko gwałtowną zmianą fazy rozwoju pożaru w pomieszczeniu).
- Odwracają kierunek zmiany (ze spalania powierzchniowo‑przestrzennego na powierzchniowe), co przeczy typowemu przebiegowi pożaru: flashover jest etapem przejścia do bardziej rozległego, intensywnego spalania, a nie do mniej intensywnego.
Z punktu widzenia działań ratowniczych rozpoznanie ryzyka rozgorzenia jest krytyczne, bo po jego wystąpieniu warunki stają się skrajnie niebezpieczne dla rot (temperatura, promieniowanie, gwałtowny wzrost wydzielania ciepła). Dlatego w szkoleniach kładzie się nacisk na rozumienie definicji i konsekwencji tego zjawiska, a nie tylko na zapamiętanie nazwy.
