Kawitacja w maszynach przepływowych (np. turbinach wodnych) występuje wtedy, gdy w pewnych obszarach przepływu cieczy dochodzi do lokalnego spadku ciśnienia na tyle dużego, że w cieczy mogą tworzyć się pęcherzyki (najczęściej pary). Następnie, gdy pęcherzyki przemieszczą się do stref o wyższym ciśnieniu, gwałtownie zanikają (zapadają się).
Kluczowe dla uszkodzeń jest to, że zapadanie pęcherzyków w pobliżu powierzchni stałej (np. łopatek wirnika turbiny) powoduje mikrouderzenia i lokalne bardzo duże obciążenia powierzchniowe. Skutkiem jest erozja kawitacyjna: wżery, ubytki materiału, chropowatość i przyspieszone zużycie elementu. Zjawisku często towarzyszą hałas i drgania, a w skrajnych przypadkach także spadek sprawności i ryzyko awarii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- Adhezja oznacza przyleganie/wiązanie powierzchni (np. warstw, osadów, materiałów), a nie niszczenie łopatek wskutek implozji pęcherzyków w cieczy.
- Korozja to degradacja materiału w wyniku reakcji chemicznych/elektrochemicznych ze środowiskiem. Może współwystępować w instalacjach wodnych, ale nie opisuje charakterystycznego mechanizmu uderzeń powodowanych zanikaniem pęcherzyków.
- Osmoza dotyczy przepływu rozpuszczalnika przez błonę półprzepuszczalną (zjawisko typowe dla układów z membranami), nie dla przepływu w turbinie i niszczenia łopatek.
W praktyce eksploatacyjnej rozpoznanie kawitacji jest ważne, bo pozwala podjąć działania ograniczające jej skutki (np. dobór warunków pracy, nastawy, kontrola stanu elementów i planowanie remontu).
