Zjawisko okluzji w protetyce słuchu najczęściej wiąże się z nadmiernym uszczelnieniem przewodu słuchowego przez wkładkę uszną (otoplastykę) lub tips. Użytkownik może wtedy odczuwać "zatkanie ucha", dudnienie, a przede wszystkim zbyt głośny własny głos (autofonia). Mechanizm ma w dużej mierze charakter akustyczno-mechaniczny: energia dźwięków generowanych w obrębie ucha (np. podczas mówienia i żucia) nie ma gdzie się rozproszyć i jest "uwięziona" w zamkniętym kanale.
Dlatego odpowiedź "Zwiększyć otwór wentylacyjny we wkładce usznej." jest właściwa: większa wentylacja (odpowietrzenie) zmniejsza szczelność zamknięcia, pozwala na lepszą wymianę powietrza i redukuje nasilanie niskich częstotliwości odpowiadających za subiektywne wrażenie okluzji.
Pozostałe propozycje nie są typowym sposobem redukcji okluzji:
- "Zmienić filtr mikrofonu aparatu słuchowego." dotyczy stanu toru wejściowego i higieny/konserwacji. Zatkany filtr może pogarszać jakość odbioru dźwięku z zewnątrz, ale nie usuwa przyczyny okluzji wynikającej z zamknięcia przewodu słuchowego.
- "Przeprowadzić test antysprzężeniowy aparatu słuchowego." służy głównie do ograniczania sprzężenia akustycznego (piszczenia). Okluzja bywa z nią mylona, ale są to różne problemy: antysprzężenie nie rozwiązuje wprost dolegliwości "własnego głosu w głowie".
- "Obniżyć wzmocnienie aparatu w zakresie wysokich częstotliwości." to regulacja elektroakustyczna mogąca wpływać na odczucie ostrości dźwięków, ale okluzja jest zwykle związana z niskimi częstotliwościami i fizycznym uszczelnieniem. Taka zmiana może też niepotrzebnie pogorszyć zrozumiałość mowy.
W praktyce klinicznej redukcję okluzji uzyskuje się najczęściej przez modyfikację wkładki (większa wentylacja, inny kształt/uszczelnienie, inne osadzenie), zawsze z uwzględnieniem ryzyka sprzężenia i potrzeb wzmocnienia.
