W stabilizacji punktów granicznych kluczowe jest zapewnienie trwałości i odporności na przypadkowe zniszczenie oraz tego, aby po czasie można było jednoznacznie odtworzyć położenie punktu. Dlatego jako stabilizację stosuje się rozwiązania materialne, które utrzymują się w terenie i są trudne do niezamierzonego usunięcia.
Odpowiedź "Namalowane." jest poprawna, bo oznaczenie farbą (np. kreska, punkt, napis) ma charakter nietrwały: może się wytrzeć, zostać zamalowane, zmyte przez warunki atmosferyczne lub zniszczone w trakcie robót. Taki znak może co najwyżej pełnić rolę pomocniczego oznaczenia chwilowego, ale nie powinien stanowić podstawowego znaku stabilizującego punkt graniczny.
Odpowiedzi "Betonowe.", "Żelbetowe." oraz "Kamienne." są błędne w tym pytaniu, ponieważ odnoszą się do materiałów, które co do zasady zapewniają większą trwałość w terenie. Elementy wykonane z betonu, żelbetu lub kamienia (np. słupki, kamienie graniczne) są znacznie bardziej odporne na ścieranie i czynniki pogodowe, a ich położenie jest łatwiejsze do utrzymania i kontroli.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: stabilizacja ma utrzymać położenie punktu w czasie, a nie tylko go "zaznaczyć, żeby było widać". Jeśli znak można łatwo usunąć bez śladu (jak farba), to zwykle nie spełnia wymogu trwałości i nie jest właściwy do stabilizowania punktów granicznych.
