W prasie tłokowej (kostkującej) materiał roślinny jest porcjowany i zagęszczany w komorze przez cyklicznie pracujący tłok. Długość kostki nie wynika bezpośrednio z "siły zgniotu", tylko z tego, kiedy mechanizm wyzwala pracę aparatu wiążącego (moment wykonania wiązania sznurkiem).
Jeżeli zwiększymy częstotliwość włączania aparatu wiążącego, to wiązanie następuje po krótszym czasie lub po krótszej drodze podawania sprasowanego materiału. W praktyce oznacza to, że komora "odmierza" krótszy odcinek formowanej kostki zanim nastąpi kolejne wiązanie. Skutek jest jednoznaczny: zmniejszenie długości bel (kostek).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Zwiększenie stopnia zgniotu – sam fakt częstszego wiązania nie jest podstawowym parametrem regulującym zgniot. Stopień zgniotu w większym stopniu zależy od ilości podawanej masy, oporu komory (nastaw docisku), pracy tłoka i warunków zbioru. Częstsze wiązanie przede wszystkim dzieli materiał na krótsze odcinki.
- Zmniejszenie stopnia zgniotu – analogicznie, nie ma tu prostej, automatycznej zależności "częściej wiąże = luźniej". Bez zmiany docisku komory i podawania materiału nie da się wprost wnioskować o spadku zgniotu tylko na podstawie częstotliwości wiązania.
- Zwiększenie długości bel – to błąd wynikający z odwrócenia zależności. Aby uzyskać dłuższe kostki, wiązanie musi następować rzadziej (po dłuższym odcinku formowania).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "częstotliwość wiązania" w prasie kostkującej, myśl o odcinku między kolejnymi wiązaniami. Częściej = krótszy odcinek = krótsza kostka.
