Zwolnienie wsadu po sterylizacji parowej powinno wynikać z udokumentowanego przebiegu cyklu oraz z rutynowego monitorowania przy użyciu wskaźników. Kluczowe jest potwierdzenie, że sterylizator osiągnął wymagane parametry fizyczne procesu (w praktyce analizuje się zapis/raport cyklu, obejmujący m.in. temperaturę, czas ekspozycji i inne parametry wymagane dla danego programu).
Oprócz parametrów fizycznych ocenia się wskaźniki chemiczne umieszczane na zewnątrz i/lub wewnątrz pakietów. Wskaźnik klasy I służy jako wskaźnik procesu (najprościej: potwierdza, że wyrób był poddany działaniu procesu). Wskaźnik klasy VI jest wskaźnikiem emulacyjnym dla określonego cyklu i pomaga ocenić, czy warunki procesu były zgodne z przyjętymi kryteriami dla danego programu sterylizacji.
- Odpowiedź zawierająca odniesienie do normy dotyczącej myjni-dezynfektorów jest nietrafna, ponieważ myjnie-dezynfektory dotyczą etapu mycia i dezynfekcji, a pytanie dotyczy zwalniania po sterylizacji parowej.
- Wariant mówiący o "zapisach parametrów dezynfekcji" miesza dwa różne procesy: dezynfekcja nie jest sterylizacją, a kryteria zapisu parametrów odnoszą się do innego etapu dekontaminacji.
- Wskazanie wyłącznie wyniku wskaźnika biologicznego jako warunku zwolnienia może prowadzić do błędu praktycznego: nawet przy kontroli biologicznej nadal należy ocenić, czy cykl osiągnął wymagane parametry fizyczne; ponadto wskaźniki biologiczne nie są interpretowane jako jedyny rutynowy warunek zwolnienia każdego wsadu w każdej sytuacji.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zasadę: najpierw parametry fizyczne cyklu, następnie ocena wskaźników, a dopiero w razie potrzeby (zgodnie z procedurami) sięga się po dodatkowe metody kontroli i działania korygujące.
