Pokazany układ pomiarowy składa się z: źródła światła, elementu wprowadzającego światło do włókna, badanego odcinka światłowodu oraz fotodetektora po stronie wyjścia, którego sygnał trafia do urządzenia pomiarowego. Taki tor jest typowy dla metody transmisyjnej pomiaru tłumienia (pomiaru strat): światło przechodzi przez cały badany odcinek, a wynik opiera się na porównaniu mocy optycznej przed i po przejściu przez włókno.
Dlaczego odpowiedź "tłumienia światłowodu metodą transmisyjną" pasuje do schematu?
- W metodzie transmisyjnej potrzebujesz nadajnika (źródła) i odbiornika (fotodetektora/miernika) umieszczonych na przeciwległych końcach odcinka.
- Kluczowe jest sprzęgnięcie światła do włókna oraz pomiar mocy na końcu toru – dokładnie to pokazuje opis elementów 1–5.
- Układ nie wymaga obserwacji sygnału powracającego do miejsca nadawania, tylko detekcji po stronie wyjścia.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- "dyspersji chromatycznej światłowodu" – pomiar dyspersji dotyczy zależności opóźnienia/rozmycia impulsu od długości fali; zwykle wymaga analizy czasowej/zmiany długości fali i nie sprowadza się do prostego toru pomiaru mocy na końcu.
- "wytrzymałości mechanicznej włókna optycznego" – to badania materiałowe (naprężenia, zginanie, rozciąganie), niezwiązane z fotodetektorem jako kluczowym elementem toru pomiarowego.
- "tłumienia światłowodu metodą rozproszenia wstecznego" – to podejście reflektometryczne (OTDR), gdzie detekcja odbywa się zwykle po stronie nadajnika na podstawie sygnału rozproszonego i odbitego wracającego z włókna; schemat z detektorem na wyjściu wskazuje na transmisję, nie na rozproszenie wsteczne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz "źródło → badany światłowód → detektor" na końcach odcinka, myśl o pomiarze transmisyjnym strat. Jeśli detekcja jest "z tej samej strony" co źródło i analizuje się sygnał powracający, to kieruje na OTDR.
