U dziecka z lekką niepełnosprawnością intelektualną trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych zwykle wymagają wsparcia, które realnie uruchamia interakcje i pozwala ćwiczyć je w warunkach możliwie zbliżonych do codzienności (szkoła, podwórko, zajęcia pozaszkolne). Dlatego odpowiedź "zajęcia grupowe z rówieśnikami" jest właściwa: stwarza okazję do rozmowy, współpracy, dzielenia się zasadami, negocjowania i uczenia się norm społecznych.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo nie odpowiadają głównemu celowi (kontakty społeczne):
- "spacery i słuchanie muzyki" – mogą poprawiać nastrój, redukować napięcie i regulować emocje, ale nie są ukierunkowane na ćwiczenie relacji z rówieśnikami; często pozostają aktywnością samotną lub w duecie z opiekunem.
- "wspólne czytanie książek i czasopism" – wspiera rozwój językowy i koncentrację, jednak interakcja bywa ograniczona (dziecko–dorosły) i nie zastępuje treningu funkcjonowania w grupie rówieśniczej.
- "wycieczki do lasu z asystentem i gry komputerowe" – to aktywności atrakcyjne, ale w tej formie nadal dominują kontakt z asystentem oraz bodźce niezwiązane z budowaniem relacji; gry mogą wspierać kontakty tylko wtedy, gdy są świadomie użyte jako narzędzie do współpracy z rówieśnikami.
W praktyce asystent powinien dążyć do takich zajęć grupowych, które mają jasne zasady, przewidywalną strukturę i sprzyjają sukcesom dziecka (np. krótkie zadania zespołowe, gry kooperacyjne, koła zainteresowań). Ważne jest też stopniowanie trudności, wzmacnianie pozytywnych zachowań społecznych oraz współpraca z rodzicem i szkołą, aby ćwiczone umiejętności przenosiły się na codzienne sytuacje.
