Kluczowe w pracy asystenta jest dobranie wsparcia do potrzeb, zainteresowań i dotychczasowej roli życiowej osoby. Podopieczna wcześniej była przewodnikiem wycieczek, a więc jej ważnymi potrzebami są: kontakt z ludźmi, poznawanie świata, aktywność oraz poczucie sensu i sprawczości. W takiej sytuacji najlepsze jest uruchomienie zasobów środowiskowych i połączenie jej z organizacją, która zajmuje się aktywizacją osób z niepełnosprawnością. Organizacje te mogą oferować: grupy aktywności, wolontariat, szkolenia, wydarzenia integracyjne, wyjazdy lub wsparcie w powrocie do ról społecznych.
Odpowiedź "skontaktować podopieczną z organizacją zajmującą się aktywizacją osób z niepełnosprawnością" jest trafna, bo tworzy realną ścieżkę uczestnictwa: daje dostęp do ludzi, sieci kontaktów, informacji o dostępnych formach spędzania czasu i rozwoju, a także do rozwiązań ułatwiających funkcjonowanie (np. organizacja transportu, dostosowane wydarzenia). To bezpośrednio wspiera jakość życia.
Pozostałe propozycje są mniej adekwatne, bo nie realizują w pełni wskazanych potrzeb. "Zaproponować czytanie książek i oglądanie filmów o tematyce podróżniczej" to aktywność bierna i zastępcza: może być dodatkiem, ale nie zapewnia kontaktu z ludźmi ani realnego poznawania świata. "Skontaktować podopieczną z osobami poruszającymi się na wózku inwalidzkim" może dać wsparcie rówieśnicze, lecz samo w sobie nie stanowi planu aktywizacji i nie musi być zbieżne z zainteresowaniami (podróże, praca przewodnika). "Zaproponować zajęcia w dziennym domu pomocy społecznej" bywa pomocne, ale jest rozwiązaniem bardziej instytucjonalnym i niekoniecznie odpowiada celowi: poznawaniu ludzi i świata w sposób zbliżony do wcześniejszych pasji i aktywności. Najbardziej kompleksowe jest więc wsparcie przez organizację aktywizującą.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się potrzeba uczestnictwa i aktywności, zwykle wygrywa odpowiedź, która zwiększa sprawczość i włączenie społeczne (sieć wsparcia, organizacje, aktywizacja), a nie ta, która jedynie "zajmuje czas".
