W transferze osoby po udarze z niedowładem połowiczym kluczowe są dwa cele: bezpieczeństwo podopiecznego (zapobieganie upadkowi i urazom) oraz bezpieczeństwo asystenta (zapobieganie przeciążeniom). Dlatego liczy się prawidłowa kolejność czynności.
Poprawna sekwencja zaczyna się od zablokowania kół wózka. To podstawowy warunek stabilności podczas przesiadania. Jeżeli wózek może się poruszyć, nawet prawidłowy chwyt i technika obrotu nie zapewnią bezpieczeństwa.
Kolejny krok to podniesienie płyt podnóżków (odsunięcie elementów, o które można zahaczyć stopą lub golenią). W praktyce podnóżki w wielu wózkach znajdują się z przodu i przy transferze "bokiem" stanowią przeszkodę. Usunięcie przeszkód przed ruchem zmniejsza ryzyko potknięcia i niekontrolowanego obrotu tułowia.
Następnie ważne jest zabezpieczenie lewej ręki (kończyny po stronie niedowładnej) przed przygnieceniem lub zakleszczeniem między łóżkiem a wózkiem. Osoba z niedowładem może nie kontrolować położenia kończyny i nie zareagować bólem lub nie zdążyć jej cofnąć.
Właściwy chwyt to asekuracja w pasie/biodrach (chwyt w pasie), a potem obrót w stronę wózka. Taki sposób prowadzenia ruchu jest stabilniejszy niż trzymanie za ręce, bo pozwala kontrolować środek ciężkości tułowia i zmniejsza ryzyko urazu stawu barkowego podopiecznego.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- Wariant z opuszczeniem podnóżków i "postawieniem przed wózkiem" zwiększa ryzyko zahaczenia, a w przypadku niedowładu może być też nierealistyczny funkcjonalnie (osoba może nie utrzymać stabilnego stania).
- Wariant z odblokowaniem kół jest sprzeczny z zasadą stabilizacji sprzętu przed transferem.
- Warianty z podtrzymywaniem za ręce sprzyjają niekontrolowanemu pociągnięciu i mogą prowokować ból/uraz barku oraz utratę równowagi.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: stabilizuj sprzęt → usuń przeszkody → chroń stronę niedowładną → asekuruj tułów i wykonaj obrót.
