W robotach ziemnych ilość gruntu do odspojenia (kubaturę wykopu) wyznacza się najczęściej metodą przekrojów: V = A · L, gdzie:
- V – objętość wykopu w m3,
- A – pole przekroju poprzecznego wykopu/rowu w m2 (wynikające z geometrii z rysunku),
- L – długość odcinka w m.
W tym zadaniu długość rowu wynosi 200 m. Z rysunku należy odczytać wymiary przekroju i policzyć jego pole (często jest to figura złożona, np. prostokąt plus dwa trójkąty skarp, albo trapez). Po uzyskaniu pola A mnoży się je przez 200 m, co daje objętość w m3.
Odpowiedź "400 m3" jest spójna z zależnością V = A · L: oznacza to, że pole przekroju z rysunku wynosi A = 400/200 = 2 m2. Taki wynik jest typowy dla przekrojów rowów przydrożnych o umiarkowanych wymiarach.
Pozostałe propozycje są błędne, bo implikują inne pola przekroju niż to wynikające z rysunku:
- "200 m3" oznaczałoby A = 1 m2 – to typowy błąd polegający na zaniżeniu pola (np. pominięciu skarp lub części przekroju).
- "100 m3" oznaczałoby A = 0,5 m2 – często wynika z błędnego zastosowania wzoru na trapez/trójkąt (np. niepoprawne dzielenie przez 2 lub zły odczyt wymiaru).
- "700 m3" oznaczałoby A = 3,5 m2 – to sugeruje zawyżenie przekroju (np. przyjęcie zbyt dużej głębokości/szerokości albo pomylenie jednostek/skali).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze kontroluj jednostki na każdym etapie: wymiary w m, pole w m2, objętość w m3. Po obliczeniu V warto wykonać szybki "test sensowności" dzieląc V przez L, aby sprawdzić, czy uzyskane pole przekroju jest realistyczne.
