W miareczkowaniu kompleksometrycznym jonów magnezu roztworem EDTA podstawową wielkością obliczeniową jest objętość zużytego titranta (roztworu EDTA), czyli ilość roztworu, która wypłynęła z biurety do osiągnięcia punktu końcowego wskazanego w procedurze (najczęściej zmiana barwy wskaźnika w odpowiednich warunkach buforowych).
W praktyce laboratoryjnej objętości nie "odczytuje się" jako jednej liczby, lecz wyznacza z dwóch odczytów:
- Vpoczątkowe – stan biurety przed miareczkowaniem (po ustawieniu menisku i usunięciu pęcherzyków powietrza),
- Vkońcowe – stan biurety w momencie osiągnięcia punktu końcowego.
Następnie stosuje się zależność: V(EDTA) = Vkońcowe − Vpoczątkowe. Wynik zapisuje się w jednostkach objętości (cm³ lub mL) z dokładnością zgodną z działką elementarną biurety (zwykle do 0,01 cm³).
W tym zadaniu, po wykonaniu odejmowania zgodnie z podaną procedurą, otrzymuje się 14,90 cm³.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 12,85 cm³ – typowy skutek nieprawidłowego odczytu jednego z menisków albo pomyłki w zapisie wartości z karty pracy.
- 25,70 cm³ – może wynikać z błędnego zsumowania odczytów lub odjęcia w złej kolejności przy próbie "naprawy" wyniku.
- 109,62 cm³ – wartość skrajnie nieprawdopodobna dla standardowej biurety 50 cm³; zwykle oznacza pomylenie skali, przepisanie liczby niezwiązanej z biuretą albo nieuwzględnienie, że biureta ma ograniczoną pojemność.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy wynik objętości jest fizycznie możliwy dla użytej biurety oraz czy jednostki i liczba miejsc po przecinku odpowiadają dokładności odczytu.
