Podczas spoinowania (fugowania) celem jest dokładne wypełnienie spoin zaprawą oraz zebranie jej nadmiaru z lica okładziny. Do tego zadania stosuje się pacę gumową (często nazywaną pacą do fugowania), ponieważ:
- jest elastyczna – dopasowuje się do powierzchni i krawędzi płytek, ułatwiając dociśnięcie zaprawy w szczelinę,
- nie uszkadza okładziny – guma ogranicza ryzyko zarysowań, które mogłyby powstać przy narzędziach twardszych,
- umożliwia skuteczne zgarnianie nadmiaru fugi z powierzchni płytek pod odpowiednim kątem pracy.
Odpowiedź "filcową" jest błędna, bo paca filcowa jest narzędziem charakterystycznym dla robót tynkarskich i służy do zacierania lub wygładzania powierzchni, a nie do wciskania zaprawy w wąskie spoiny. Odpowiedź "metalową" także jest niepoprawna: paca metalowa kojarzy się głównie z nakładaniem i rozprowadzaniem mas (np. kleju do płytek), a jej twarda krawędź może zwiększać ryzyko zarysowania delikatnych powierzchni i nie daje takiego "docisku" w spoinie jak guma. Odpowiedź "styropianową" jest nieprawidłowa, ponieważ paca styropianowa nie jest standardowym narzędziem do fugowania okładzin – jej materiał i konstrukcja nie zapewniają właściwego wciskania zaprawy oraz kontroli nad wypełnieniem spoin.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj prostą zasadę: klej do płytek – paca stalowa (często zębata), fuga – paca gumowa. Dzięki temu łatwiej powiązać narzędzie z etapem robót okładzinowych.
