Zawiesina jest układem niejednorodnym: składa się z fazy ciągłej (zwykle cieczy) oraz fazy rozproszonej w postaci drobnych cząstek ciała stałego. Kluczową cechą jest to, że substancja stała nie rozpuszcza się całkowicie w zastosowanym podłożu, tylko pozostaje rozproszona (lek bywa mętny, a z czasem może tworzyć osad, dlatego często wymaga wstrząśnięcia przed użyciem).
Odpowiedź "roztwór" jest nieprawidłowa, ponieważ roztwór to układ jednorodny: substancja lecznicza jest w nim całkowicie rozpuszczona, a preparat ma jednolitą fazę bez widocznych cząstek stałych. Jeśli po połączeniu składników pozostają nierozpuszczone cząstki, to nie spełnia definicji roztworu.
Odpowiedzi "emulsje w/o" oraz "emulsje o/w" są nieprawidłowe, bo emulsja to układ dwóch niemieszających się cieczy (np. olej i woda), gdzie jedna ciecz jest rozproszona w drugiej w postaci kropelek. Wymaga to rozproszenia cieczy w cieczy, a nie ciała stałego w cieczy. Dodatkowo w praktyce emulsje często wymagają obecności substancji ułatwiających emulgowanie, aby układ był stabilny.
Na egzaminie warto zapamiętać prosty test pojęciowy:
- roztwór = "wszystko się rozpuściło" (jedna faza),
- zawiesina = "ciało stałe pływa/osiada w cieczy" (cząstki stałe w cieczy),
- emulsja = "olej z wodą w kroplach" (ciecz w cieczy).
